แฮๆ นานๆจะมาแวะ blog ตัวเองซักครั้งหนึ่งรู้สึกภูมิใจอย่างบอกไม่ถูกกับความ

ขี้เกรียจ up blog ของตัวเอง

ไอ้ blog เก่าเราอะที่เห็นว่ามันอุบาศว์ๆอะไม่ใช่ตกแต่งไม่เป็นหรืออะไรหรอกนะ

พอดีแอบแม่เล่นเน็ตอะ พอแม่มาก็รีบปิดทันทีทั้งๆที่ยังตั้งธีมไม่เสร็จเลย....

โถ่.....แม่นะแม่ วันนี้อยู่ที่โรงเรียนเจอเพื่อนเล่นมุข โครต เน้น โครต.....

ควายเลยอะ แต่เราก็หัวเราะเพราะมุขแป้กๆมุขนี้ของมันอะ เริ่มเลยละกันนะ

ณ โรงอาหารแสนสะอาดเต็มไปด้วยขยะและแมลงของ รร. เราเอง(ไม่ขนาดนั้น)

เพื่อนในกลุ่มนามสมมุติว่า ป.ตากุ้งยิงเดินเข้ามานั่งกะเราและบอกแบบซีเรียสสุดๆ

ในโลกว่า "หวาน แกค้างเงินเค้าอะ" เราทำหน้างง แบบน้องหมาที่บ้านเลยอะ

"เค้าไปค้างตังค์แกตอนไหนวะ" เราถามแบบงง กึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ ไอ้ เฮ้ย ไม่สิ ต้อง

นัง ป.ตากุ้งยิง หันมายิ้มๆแล้วบอกว่า "หัดมีมารยาทหน่อยเค้าต้องถามว่า ค้างค่า

อะไร ไม่ใช่ไปค้างตอนไหน" เราก็เลยถามคืนแบบที่มันต้องการอะว่า

"ค้างค่าอะไร" มันหันมาแบบได้ใจแล้วตอบว่า "ข้ารักเอ็ง"

แค่นั้นหละแม่เจ้าพระคุณเอ๊ย ดิฉันแทบลงไปนอนกลางโรงอาหาร

ด้วยความขำปนรู้สึกอายแทนมุขมัน แต่ดูเหมือนมันจะสะใจกับมุขนี้มากๆๆๆๆๆๆ

เพราะวันนี้ทั้งวันมันหลอกเราได้เพียงคนเดียวนอกนั้นเค้ารู้มุขนี้กันหมดแล้ว

อ้าว......กลายเป็นว่าเราลาวไม่รู้จักมุขนี้เหรอ.....

และอีกเหตุการณ์หนึ่ง เกิดขึ้นที่ห้องเรียนวิชาภาษาอังกิด วันศุกร์ที่ผ่านมา

เพื่อนผู้ชายนามสมมุติว่า จ.จานใบใหญ่ มันเดินมาจากซอกไหนก็ไม่รู้ของห้อง

หน้าตาดียังกะถั่วแระ รูปร่างสูงใหญ่ราวฮิปโปวัย 2 ขวบ(ก็อ้วนๆแต่ โอเคอะ)

มันเค้ามาถามเราว่า "หวานรู้จักผึ้งมั๊ย" เรานั่งทำงานอยู่พลางนึกถึงผึ้งเพื่อนเรา

ที่อยู่อีกห้องหนึ่ง "ผึ้งไหนหละ ผึ้งห้อง 2 เหรอ" เราเงยหน้ามาถามแบบซื่อๆ

"เปล่าๆ เพิ่งรู้ว่ารักเธอ........" 55555 เรากะเพื่อนที่ชื่อ sean ที่นั่งข้างๆพากันขำ

มุขเสียวสะเด็ดของมันมากเลย พอหมดคาบก่อนมันจะเดินออกไปจากห้องยังหันมา

ถามอีกนะว่า "หวานจ๋า....ที่นี้รู้จักผึ้งรึยัง" เราเลยตอบกลับแบบกึ่งกวนตีนอะ

"โอ๊ย......รู้แล้ว แจ่มแจ้งจนจะบรรลุพระอรหันต์แล้ว........" (อรหันต์พิมพ์ถูกปะ)

นี้หละเรื่องขำปนเสียหน้าของเราที่เจอมาปกติมุขไหนๆเราก็รับได้นะ

มีไอ้ 2 มุขนี้หละที่ตั้งรับไม่ทัน อิอิ

PS. เจอกันวันแม่นะคะ

PSs. ขอขอบคุณทุกคนที่แวะมาดู blog เรานะ

PSss.comment ให้ด้วยนะจ๊ะ thanks...